Horoskop urodzeniowy: kalkulator nieba z chwili twoich narodzin

Każda podana informacja pracuje inaczej. Na dacie opiera się większość planet: Słońce przesuwa się o około stopień na dobę, a Jowisz i wszystko za nim to ułamek tego tempa. Godzina liczy się najbardziej dla Księżyca, który robi około 13° na dobę, oraz dla ascendentu i domów, które w ciągu doby obiegają cały zodiak. Miejsce wyznacza lokalny zegar, a jego szerokość i długość geograficzna ustalają ascendent i domy.

Ten horoskop korzysta z zodiaku tropikalnego, zwykle stosowanego w astrologii zachodniej: 0° Barana to punkt, do którego Słońce dochodzi w równonocy marcowej, a każdy znak to wycinek 30° liczony od tego miejsca. Precesja odsunęła te wycinki o prawie cały znak od gwiazdozbiorów o tych samych nazwach, więc znak oznacza tu odcinek zodiaku, a nie grupę gwiazd.

Na kole jest dziesięć ciał niebieskich i dwa punkty osiowe: ascendent i Medium Coeli. Planetoidy, Chiron i węzły księżycowe zostają poza nim.

Czytaj od obręczy do środka. Zewnętrzny pas to zodiak, dwanaście znaków z podziałką stopni. Tuż pod nim leżą planety, każda z krótką kreską na swoim dokładnym stopniu. Dalej biegną linie domów z numerami, a puste centrum zajmują linie aspektów.

Zodiak biegnie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, a koło jest obrócone tak, by wschodzący stopień leżał po lewej, na linii oznaczonej ASC. Ta linia to horyzont: DSC po prawej to jego zachodni koniec, planety nad nim stały na widocznym niebie, a planety pod nim były pod ziemią. Druga oś, od MC (Medium Coeli) do IC (Imum Coeli), wyznacza południk.

Czytanie horoskopu sprowadza się najczęściej do trzyczłonowej frazy. Planeta nazywa temat, znak sposób, dom obszar życia. Weźmy Marsa w Bliźniętach w siódmym domu. Mars to miejsce, gdzie dochodzą do głosu żar i parcie. Bliźnięta to ciekawość, gadatliwość, skłonność do trzymania dwóch poglądów naraz. Siódmy dom to osoby, z którymi łączysz się w parę, twarzą w twarz. Razem daje to raczej pytanie niż stwierdzenie: gdzie możesz zauważyć, że twoje parcie wychodzi szybką rozmową i sporem z osobą po drugiej stronie stołu?

Warto znać jeszcze dwa drobne znaki. Stopień mówi, jak daleko planeta zaszła w znaku, od 0° do prawie 30°. Retrogradacja oznacza, że w tamtym czasie planeta, oglądana z Ziemi, zdawała się cofać na tle gwiazd: to efekt kąta patrzenia, gdy Ziemia i planeta się mijają. Słońcu i Księżycowi to się nie zdarza.

Znaki dzielą zodiak. Domy dzielą lokalne niebo w chwili narodzin, dlatego potrzebują godziny i miejsca. W systemie Placidusa, którego używamy tutaj, horyzont i południk wyznaczają wierzchołki domów 1, 4, 7 i 10. Wierzchołki pomiędzy nimi biorą się z podziału czasu: tego, ile każdy stopień potrzebuje na drogę między horyzontem a południkiem, pociętego na trzy części. Stąd domy Placidusa mają nierówne rozmiary, tym bardziej, im dalej od równika leży miejsce urodzenia. System nosi imię Placidusa de Titis, włoskiego mnicha z XVII wieku.

Domy całych znaków (Whole Sign), starsza metoda znana z astrologii hellenistycznej, czynią cały znak ascendentu domem 1, następny znak domem 2 i tak dalej dookoła. Astronomia nie rozstrzygnie, który system jest właściwy, bo oba to umowy co do krojenia nieba. Wierzchołki się różnią, więc planeta może zmienić dom między systemami, a jej znak zostaje ten sam.

Aspekt to kąt między dwoma punktami na kole, mierzony wzdłuż zodiaku. Rysujemy tu pięć: koniunkcję 0°, sekstyl 60°, kwadrat 90°, trygon 120° i opozycję 180°. Kąt się liczy, jeśli mieści się w tolerancji zwanej orbem: tutaj 8° dla koniunkcji i opozycji, 6° dla kwadratów i trygonów, 4° dla sekstyli. Orby to umowa, więc inna strona może z identycznych pozycji wypisać kilka aspektów więcej albo mniej.

Geometria ma własną logikę. Znaki w trygonie mają ten sam żywioł. Znaki w kwadracie mają tę samą modalność (kardynalną, stałą lub zmienną), ale różne żywioły. Czytający zwykle biorą kwadraty za tarcie, a trygony za łatwość; większość z nich daje aspektowi tym większą wagę, im ciaśniejszy orb. Na kole rodzaj aspektu widać po wzorze i grubości linii, a ascendent i Medium Coeli też liczą się jako punkty.

Ascendent, czyli znak wschodzący, to znak na wschodnim horyzoncie w chwili narodzin. Cały zodiak przechodzi w około 24 godziny, więc na znak przypadają średnio dwie godziny, a ta średnia dużo ukrywa. W Londynie Baran i Ryby przechodzą w niecałą godzinę, a znaki od Lwa po Skorpiona zajmują prawie trzy.

Jeśli inna strona podaje ci inny ascendent, sprawdź po kolei. Najpierw godzinę: ascendent przesuwa się średnio o stopień na cztery minuty, więc zaokrąglona godzina blisko granicy znaków może przeważyć. Potem historię zegara: horoskop potrzebuje przesunięcia obowiązującego tego dnia w tym miejscu, z czasem letnim włącznie, a na przykład Chiny stosowały czas letni od 1986 do 1991 roku. Ten formularz pokazuje użyte przesunięcie, więc możesz porównać. Potem miejsce: stopień długości geograficznej to cztery minuty nieba.

Na końcu zodiak. Horoskopy syderyczne, standard w astrologii wedyjskiej, są około 24° za tropikalnymi, co często oznacza zupełnie inny znak. Winę za to często zrzuca się na systemy domów, zwykle niesłusznie. Placidus, Koch, domy równe i domy całych znaków mają jeden wspólny ascendent; różnią się wierzchołki, a z nimi domy, w których lądują twoje planety.

Im dalej od równika, tym bardziej nierówne wschodzenie znaków. W Reykjavíku, na 64°N, Baran przechodzi przez horyzont w około 13 minut, a Lew potrzebuje około trzech i pół godziny.

Placidus przestaje działać przy około 66,56° na północ lub południe, czyli na kołach podbiegunowych. Opiera się na dzieleniu czasu, jaki stopień spędza nad horyzontem, a za tymi kołami niektóre stopnie danego dnia ani nie wschodzą, ani nie zachodzą, więc nie ma czego dzielić. Dla narodzin w takim miejscu, na przykład w Tromsø na 69,6°N, ten horoskop przechodzi na domy całych znaków i pisze o tym na ekranie. Horoskopy stawiane za kołami podbiegunowymi są w ogóle mniej stabilne: niewielka zmiana godziny potrafi daleko przesunąć osie.

Wszystkie obliczenia odbywają się w twojej przeglądarce. Strona wczytuje Astronomy Engine, otwartoźródłową bibliotekę astronomiczną, przelicza twój czas lokalny według historii stref czasowych danego miejsca i tam wylicza każdą pozycję.

Data, godzina i wybrane miasto zostają w twojej przeglądarce i nie trafiają do żadnego adresu URL, chyba że zdecydujesz się zapisać horoskop na swoim koncie: wtedy data, godzina i miejsce są tam przechowywane, żeby horoskop dało się znów otworzyć. Korzystanie z horoskopu wywołuje jednak trzy rodzaje żądań i żadne z nich tych danych nie zawiera. Przeglądarka pobiera publiczną listę miast danego kraju, ten sam plik dla wszystkich, więc to żądanie zdradza kraj; wyszukiwanie odbywa się potem na tej liście, na twoim urządzeniu. Obrazy kart wczytuje dopiero wtedy, gdy otwierasz pozycję, więc te żądania wskazują kartę. A jeśli przechodzisz do odczytu z domyślną opcją „Odpowiedz tą kartą”, link do odczytu zawiera kartę twojego znaku słonecznego.

Rachunki sprawdzamy ze Swiss Ephemeris w jej wbudowanym trybie Moshier. Zestaw testów obejmuje 45 horoskopów z lat 1900–2026, na szerokościach od 60°S do 66°N. Każde ciało niebieskie trafia w granice 0,01° od wartości wzorcowej, czyli mniej więcej tyle, ile Księżyc pokonuje w minutę, a ascendent, Medium Coeli i wszystkie dwanaście wierzchołków Placidusa mieszczą się w 0,001°. Zestaw zawiera też horoskopy z obszarów za kołami podbiegunowymi, sprawdzane w domach całych znaków.

Każda pozycja niesie trzy karty, odczytane z tabeli odpowiedniości Golden Dawn, londyńskiego zakonu założonego w 1888 roku, którego przypisania przejęło potem wielu autorów piszących o tarocie.

Pierwsza to karta planety. Słońcu odpowiada Słońce, Księżycowi Kapłanka, Merkuremu Mag, Wenus Cesarzowa, Marsowi Wieża, Jowiszowi Koło Fortuny, a Saturnowi Świat.

Druga to karta znaku: Baran – Cesarz, Byk – Kapłan, Bliźnięta – Kochankowie, Rak – Rydwan, Lew – Moc, Panna – Pustelnik, Waga – Sprawiedliwość, Skorpion – Śmierć, Strzelec – Umiarkowanie, Koziorożec – Diabeł, Wodnik – Gwiazda, Ryby – Księżyc. To ostatnie bywa zaskoczeniem, bo Księżyc na niebie ma inną kartę.

Trzecia to karta dekanu. Każdy znak dzieli się na trzy dekany po 10°, a Golden Dawn przydzielił im 36 numerowanych kart Małych Arkanów, od dwójek po dziesiątki. Maść wynika z żywiołu: Różdżki dla ognia, Kielichy dla wody, Miecze dla powietrza, Denary dla ziemi. Liczba wynika z modalności: znaki kardynalne mają 2–4, stałe 5–7, zmienne 8–10. Wenus na 14° Byka czyta się więc jako Cesarzową, Kapłana i Szóstkę Denarów, środkowy dekan stałego znaku ziemi.

Uran, Neptun i Pluton działają inaczej. Tabela Golden Dawn nie daje im karty, a trzy atuty łączone z nimi dziś przypisuje żywiołom: Głupca powietrzu, Wisielca wodzie, Sąd ogniowi. Zestawienie Urana z Głupcem, Neptuna z Wisielcem i Plutona z Sądem to współczesne przypisanie i panel oznacza je jako współczesne.

To obrazy do myślenia. Śmierć przy Skorpionie czy Wieża przy Marsie nazywają odpowiedniość, wejście w obrazowanie danego znaku lub planety, i nie mówią nic o żadnym wydarzeniu.