· MMXXVI · LUNARCANA ·
Rozplącz nić tej chwili
Niech dawna mądrość tarota oświetli krok, który właśnie stawiasz
· CICHY LIST ·
Jedna karta, jeden ustęp — dostarczane bez pośpiechu.
· Wybrane rozkłady ·
Od szeptu do koła — dwadzieścia osiem rozkładów
· ŻYWA LINIA ·
Trzy wieki ruchomych rękopisów
Od drzeworytowej tradycji Tarota Marsylskiego, przez talię Rider-Waite-Smith, którą Pamela Colman Smith narysowała w 1909 roku, po iluminacje Thoth Lady Friedy Harris — każda talia jest osobnym ruchomym rękopisem, zapisem tego, jak jej twórcy widzieli koło stawania się. Do polszczyzny ta linia weszła dwiema drogami: przez międzywojenne przekłady Papusa i przez wydania z lat dziewięćdziesiątych, które ustaliły nazwy Różdżek, Kielichów, Mieczy i Denarów. Lunarcana stoi wewnątrz tej linii, zamiast wymyślać ją na nowo: ikonografia Rider-Waite-Smith dla siedemdziesięciu ośmiu kart, hermetyczne odpowiedniki dla pasm żywiołów i planet, zachodnia tradycja misteriów jako rama czytania rozkładów.
· CICHA PRAKTYKA ·
Mniej usługa, bardziej zeszyt
Lunarcana jest grymuarem cyfrowym — miejscem, w którym odkłada się pytanie, ciągnie jedną kartę i zapisuje to, co zwróciło uwagę. Interpretacja jest lustrem, nie prognozą. Nie orzekamy o zdarzeniach i nie zastępujemy porady specjalisty; podajemy rusztowanie do namysłu nad tym, z czym tutaj przychodzisz. Zachowuj odczyty, do których zechcesz wrócić, prowadź dziennik między jednym ciągnięciem a drugim i obserwuj swoją wewnętrzną pogodę w skali miesięcy, nie godzin.
· RUCHOMY RĘKOPIS ·
Dlaczego pergamin oddycha
Większość aplikacji z tarotem to katalogi. Lunarcana jest rękopisem: złoto na obsydianie, włosowe linie między sekcjami, jeden żywy księżyc w winiecie, rytualny dźwięk w chwili, gdy karta się obraca. Każdy rozkład jest glifem złożonym ręcznie; każda interpretacja płynie tak, jakby pióro właśnie dotykało pergaminu. Ten wygląd nie jest ozdobą — jest samą praktyką. Czytanie kart w takiej powolności to pierwszy gest całej pracy.