Rydwan i Moc — mistrzostwo zewnętrzne i wewnętrzne

Gdy ta para pada, można się przyłapać na sięganiu po niewłaściwy uchwyt. Rydwan podsuwa kuszącą opowieść o ciągnięciu mocniej, planowaniu ciaśniej, chceniu wyraźniej. Moc zmiękcza to w cichsze pytanie o to, co odpuszcza dopiero wtedy, gdy przestaje się żądać. W dzienniku para ujawnia zwykle miejsca, w których ktoś poganiał wewnętrzne zwierzę potrzebujące łagodności albo łagodził coś, co potrzebowało po prostu wyraźnego kierunku. Oba rodzaje woli są prawdziwe. Pytanie brzmi, na który z nich zbudowana jest sprawa tego tygodnia.

1. Gdzie powożę, choć sytuacja prosiła o łagodność?
2. Gdzie łagodzę, choć brakowało wyraźnego kierunku?
3. Do którego mojego wewnętrznego zwierzęcia dawno nie odezwałem się miękko?
4. Które zewnętrzne zobowiązanie wciąż korzysta na twardo trzymanym kursie?

Wypływa przy nawracającym zmęczeniu wolą, przy zmianach w prowadzeniu zespołu, przy pytaniach rodzicielskich, przy przedsięwzięciach, które stawiają opór, gdy się je popycha, oraz w każdej praktyce — cielesnej, w wychodzeniu z nałogu, w chorobie przewlekłej — gdzie ciało odpowiada na cierpliwość, a buntuje się przeciw naciskowi. Używaj jej do rozróżnienia, o co prosi każda dziedzina życia z osobna.