Rydwan i Moc — mistrzostwo zewnętrzne i wewnętrzne

Gdy ta para pada, można się przyłapać na sięganiu po niewłaściwy uchwyt. Rydwan podsuwa kuszącą opowieść o ciągnięciu mocniej, planowaniu ciaśniej, chceniu wyraźniej. Moc zmiękcza to w cichsze pytanie o to, co odpuszcza dopiero wtedy, gdy przestaje się żądać. W dzienniku para ujawnia zwykle miejsca, w których ktoś poganiał wewnętrzne zwierzę potrzebujące łagodności albo łagodził coś, co potrzebowało po prostu wyraźnego kierunku. Oba rodzaje woli są prawdziwe. Pytanie brzmi, na który z nich zbudowana jest sprawa tego tygodnia.

1. Gdzie powożę, choć sytuacja prosiła o łagodność?
2. Gdzie łagodzę, choć brakowało wyraźnego kierunku?
3. Do którego mojego wewnętrznego zwierzęcia dawno nie odezwałem się miękko?
4. Które zewnętrzne zobowiązanie wciąż korzysta z trzymanych lejców?

Wypływa przy nawracającym zmęczeniu wolą, przy zmianach w prowadzeniu zespołu, przy pytaniach rodzicielskich, przy przedsięwzięciach, które stawiają opór, gdy się je popycha, oraz w każdej praktyce — cielesnej, w wychodzeniu z nałogu, w chorobie przewlekłej — gdzie ciało odpowiada na cierpliwość, a buntuje się przeciw naciskowi. Używaj jej do rozróżnienia, o co prosi każda dziedzina życia z osobna.