Śmierć i Kochankowie — żal na progu miłości

Gdy ta para się pojawia, żal i czułość przychodzą zwykle jednym oddechem. Kochankowie łagodzą ostrość Śmierci — przypominają, że tracona jest nie miłość, lecz forma, którą miłość przybrała. Śmierć nie pozwala Kochankom osunąć się w sentyment i nazywa to, co naprawdę się zmieniło. Razem zapraszają do uczciwej rozmowy zapisanej w dzienniku: z osobą bliską, z kimś dawnym, z przyjaciółką, z własną wcześniejszą wersją siebie. Ta robota idzie wolno i najlepiej znosi brak publiczności. Czasem cała para sprowadza się do jednego zdania, które trzeba w końcu wypowiedzieć na głos.

1. Co w tej więzi mam oddać?
2. Co w niej prosi, by pogłębić?
3. Która wersja miłości do siebie umarła, a co się rodzi?
4. Jak wyglądałoby ponowne przyrzeczenie bez udawania, że nic się nie zmieniło?

Wypływa przy przejściach w związkach wszelkiego rodzaju — na początku, na końcu, przy pogłębieniu, przy nowym określeniu. Częsta po dużych zmianach życiowych: rodzicielstwo, choroba, przeprowadzka, gdy istniejąca więź musi przyjąć nowy kształt. Bywa, że chodzi o więź z własnym młodszym sobą, dawnym powołaniem albo towarzyszem pracy twórczej.