Koło sezonów słonecznych

Na przełomie roku albo przy którymkolwiek z jego zawiasów — na dwunastokartowy obieg przez co drugi sezon słoneczny, od pierwszego drgnienia Lichun do wielkiego mrozu Dahan, po jednej karcie na każdy obrót słonecznego roku.

Dwadzieścia cztery sezony słoneczne dzielą ekliptykę słońca na wycinki po piętnaście stopni i zostały ustalone w kalendarzu Han z 104 roku p.n.e., choć rolnicy szli za nimi od stuleci wcześniej; UNESCO wpisało je na listę w 2016 roku. To koło bierze co drugi sezon — dwanaście „głównych”, otwierających każdy miesiąc — i czyta je tak, jak układ na rok naprzód czyta dwanaście miesięcy, tyle że każda pozycja niesie własny czasownik swojej pory zamiast numeru z kalendarza.

Pytanie o jedną porę roku. Dwanaście kart to zobowiązanie na rok; jeśli w głowie masz tylko jeden obrót słońca, jego własny układ słoneczny na cztery lub pięć kart przemówi wyraźniej.