Cesarzowa i Księżyc — karmienie w niepewności

Gdy ta para wypływa, żądanie jasności zwykle mięknie. Cesarzowa trzyma spokojne, cielesne zaufanie do wzrostu. Księżyc odmawia powiedzenia, co rośnie. Razem prowadzą do uczciwego przyznania, że niektóre pory życia są właściwie niewidoczne — brzemienność każdego rodzaju, wylęganie się pomysłu, głębokie leczenie, powolna naprawa relacji. Para prosi raczej o obrzędową cierpliwość niż o wysiłek rozpoznania. Bywa, że najtrafniejsze jest zapisywanie snów przez miesiąc i nieczytanie ich do końca tego czasu.

1. Co mam karmić, nie widząc jeszcze kształtu?
2. Gdzie żądam widoczności od procesu, który słusznie jest zasłonięty?
3. Jaki sen albo jaki sygnał ciała prosi w tym tygodniu o zaufanie?
4. Jaki obrzęd uczciłby to zawiązywanie się, zamiast je poganiać?

Wypływa w staraniach o dziecko, we wczesnej ciąży, na początku pracy twórczej, w głębokiej żałobie, w cichych okresach terapii. Towarzyszy też pierwszym miesiącom relacji, której kształt jeszcze się nie daje odczytać. Traktuj ją jak potwierdzenie, że niewiedza jest tu prawdziwa i nie jest niedostatkiem uwagi.