Księżyc

Cesarzowa i Księżyc — karmienie w niepewności

Cesarzowa to płodność w świetle dnia; Księżyc to ta sama płodność widziana innym światłem, w którym kontury się rozmywają, a to, co nieświadome, wychodzi na pierwszy plan. Razem prowadzą do pytań o pracę twórczą, płodność, przeczucie i każdą formę karmienia prowadzoną bez pełnego widoku na wynik. To para długiego zawiązywania się — takiego, którego kształt będzie znany dopiero potem.

Kapłanka i Księżyc — zasłona wewnętrzna i zewnętrzna

Spotykają się dwie karty wiedzy pośredniej. Kapłanka trzyma zasłonę, która stoi między tobą a wodami wewnętrznymi — taką, przez którą przy praktyce da się przejść. Zasłona Księżyca stoi między tobą a krajobrazem na zewnątrz — i gęstnieje właśnie wtedy, gdy ktoś próbuje przez nią patrzeć wprost. Para prowadzi do uważnego rozróżnienia między milczeniem przeczucia a mgłą niepewności i do pytania, czego każde z nich wymaga.

Księżyc i Gwiazda — niepewność spotyka ciche rozjaśnienie

Spotykają się dwie karty nocnego światła, ale świecą inaczej. Księżyc rzuca światło niestałe, przesiąknięte snem, w którym znane rzeczy wyglądają obco. Gwiazda leje światło równiejsze, którego nie da się wymusić, a można je przyjąć. Para prowadzi do namysłu nad trzymaniem obu naraz — nad byciem we mgle i ufaniem, że tuż obok leje się też cichsze, mniej niespokojne światło, bez zmuszania jednego, by unieważniło drugie.

Księżyc i Słońce — odbicie spotyka blask

Spotykają się dwie karty światła, najwyraźniejsza para dnia i nocy w talii. Światło Księżyca jest odbite, pośrednie, zabarwione morzami, nad którymi przeszło. Światło Słońca jest wprost, cielesne, hojne. Razem prowadzą do namysłu nad tym, do którego rodzaju świadomości należy obecne pytanie — i gdzie ktoś żąda jasności dnia od sprawy, która mieszka w krainie księżycowej, albo odwrotnie.