Piątka Denarów

Tożsamość

Symbole

• WitrażMiędzy tobą a ciepłem jest grubość jednej szyby — to nie odmowa, tylko wejście jeszcze nierozpoznane.+

  Waite pisze „a lighted casement” — oświetlone okno skrzydłowe, na zawiasach, zrobione po to, by się otwierało. Smith umieszcza je wysoko w czarnym murze, nad dwojgiem wędrowców, i nigdzie w kamieniu nie rysuje drzwi.

• Dwoje na śnieguTowarzystwo w niedostatku — najważniejsze jest to, że się nie rozeszli.+

  Waite nazywa ich „żebrakami” (mendicants), ludźmi żyjącymi z jałmużny. Smith nie stawia ich ramię w ramię, tylko gęsiego: z przodu kobieta, zgięta pod chustą, krok za nią mężczyzna o kulach; oboje zmierzają ku prawej krawędzi.

• KuleUszkodzenie ciała jest uczciwe — przy nim nie da się utrzymać złudzenia, że pomoc nie jest potrzebna.+

  Idzie o dwóch kulach, nie o jednej, a rysunek jeszcze dwa razy zaznacza ranę: bandaż wokół głowy i drugi na jednej stopie. Z dwojga idących wszystkie znaki zranienia skupiają się na nim.

• Bose stopy na śnieguOdebrana nawet podstawowa osłona — to nie pokora, tylko dosłowny brak.+

  Chusta jest naciągnięta na głowę i sięga poniżej kolan, a stopy są bose: całe okrycie, jakie ma, idzie na górę ciała, nic na to, co dotyka śniegu. I to właśnie ona idzie przodem.

• Pięć denarów we wzorzePomoc i dostatek są już wprawione w to okno — wystarczyłoby podnieść wzrok.+

  W systemie Złotego Świtu to „Pan Materialnych Kłopotów” — Merkury w pierwszym dekanie Byka, pod Geburah; jego godłem jest gałąź róży, z której opadają kwiaty, „nie zostawiając pąków”. W witrażu pięć denarów łączy zielona łodyga.

• Dzwonek na szyiDzwonek na szyi mężczyzny — słychać go, zanim go widać.+

  W średniowiecznej Europie trędowatych zmuszano do noszenia dzwonka albo kołatki, żeby inni mogli zachować dystans. Rysunek nie nazywa żadnej choroby, ale dzwonek wisi mu u szyi, tuż pod obandażowaną głową.

• Śnieg na tle muruŚnieg wciąż pada — to trwająca pogoda, nie zima, która już minęła.+

  Waite umieszcza scenę „w śnieżycy”, a Smith obsypuje białymi płatkami cały czarny mur; witraż jednak zostaje czysty. Zawieja okrywa w obrazie wszystko oprócz oświetlonego okna.

Opowieść

Niemal cały ciepły kolor tej karty mieści się w jednym oświetlonym oknie wysoko w czarnym murze; reszta to śnieg, który sypie po ciemnym kamieniu i bieli się pod stopami. Na dole dwie postacie przechodzą od lewej do prawej. Kobieta idzie pierwsza, pochylona pod chustą, ze spuszczoną głową; mężczyzna podąża za nią o kulach, z twarzą zwróconą w górę, z każdym krokiem rzucając ciało do przodu. Ich droga biegnie wzdłuż muru, nie ku niemu. Zawieja wciąż sypie: to środek drogi, nie jej koniec, a oboje zmierzają ku prawej krawędzi karty.

Odpowiedniki

Godność żywiołów

Cień

Karty pokrewne

Wieża

Piątka Mieczy

Szóstka Denarów