Sąd

Symbole

• TrąbaMosiężna trąba pochylona z nieba — nie kara, lecz imię wreszcie wypowiedziane na głos.+

  Litera szin to w znaku ząb i ogień — coś, co tnie i przez to rozróżnia. Trąba jest tym ogniem w postaci słyszalnej: nie niszczy, tylko odsyła pomieszane rzeczy na ich własne miejsca.

• Biały sztandarBiały sztandar powiewający przy trąbie — czerwony krzyż nie jest tu doktryną, lecz znakiem, że budzone są naraz wszystkie cztery strony świata.+

  Waite wspomina krzyż ukazany na chorągwi trąby. Biała z czerwonym krzyżem to chorągiew, którą trzyma zmartwychwstały Chrystus w malarstwie zachodnim — klasycznym przykładem jest Zmartwychwstanie Piera della Francesca — więc sztandar od pierwszego spojrzenia nazywa scenę.

• Otwarte trumnyOtwarte trumny na szarym morzu — dawne „ja” nie zostaje zburzone — stoi otwarte, a z niego już się wyszło.+

  W tekście Waite’a zmarli powstają „ze swych grobów”. Smith nie rysuje żadnego grobu: proste otwarte skrzynie unoszą się na wodzie, a zmartwychwstali stoją wyprostowani w czymś, co samo dryfuje.

• Troje powstającychMężczyzna, kobieta, dziecko — ojciec, matka i nowe „ja”. Tym razem cała trójka podnosi głowy równocześnie, bez hierarchii.+

  Dziecko odwraca się od patrzącego ku aniołowi — pierwsze zostaje obudzone to „ja”, które jest najmniej skażone i odpowiada bez wcześniejszych prób.

• Szare morzeWoda i niebo w jednym tonie — nie ma przedtem ani potem, nie ma góry ani dołu; jest tylko teraz, przewleczone przez dźwięk trąby.+

  W Apokalipsie morze najpierw oddaje swoich umarłych (20,13), a potem znika: „morza już nie ma” (21,1). Smith maluje chwilę pomiędzy — woda wciąż tu jest i niesie otwarte trumny.

• GabrielAnioł-posłaniec — nie rozkazuje; sprawia tylko, że zdanie prawdziwe od dawna staje się wreszcie słyszalne.+

  Waite nigdy go nie nazywa; mówi tylko, że anioł jest „otoczony obłokami”. Pismo nie oddaje ostatniej trąby żadnemu aniołowi z imienia („zabrzmi bowiem trąba, umarli powstaną”, 1 Kor 15,52); Gabriel to późniejsza tradycja.

• Postacie powstające w głębiDalej wstaje jeszcze troje — wezwanie sięga poza rodzinę na pierwszym planie.+

  Waite pisze, że ta karta celowo pokazuje „więcej niż troje” przywróconych do życia — odmianę uznaną za wartą zachodu, bo „ukazuje niewystarczalność obiegowych wyjaśnień”: odczytanie ojciec–matka–dziecko zostawia połowę zmartwychwstałych bez wyjaśnienia.

• Góry za wodąŚnieżnobiałe szczyty zamykają widok za wodą — wreszcie stały grunt, ale daleko.+

  Śnieżnobiałe szczyty stoją za Głupcem na karcie 0, a Pustelnik czuwa na jednym z nich na karcie IX. Na XX wracają na drugim brzegu wody, a zmartwychwstali wcale nie stoją na lądzie, tylko w unoszących się trumnach.

Opowieść

Cały obraz ułożony jest wzdłuż jednej pionowej linii: dźwięk schodzi w dół, ciała sięgają w górę. Na samej górze anioł wychyla się z obłoków i dmie w dół; niżej wszyscy zmartwychwstali zwracają się ku niemu, z uniesionymi ramionami lub złożonymi dłońmi, w tej samej postawie zdumienia. Z wody podnosi się sześcioro, troje blisko i troje dalej. Dziecko w pierwszym rzędzie stoi do nas plecami, przez co patrzący znajduje się za zmartwychwstałymi, po tej samej stronie wezwania, i patrzy tam, gdzie oni. Obraz zatrzymuje chwilę, gdy dźwięk jeszcze brzmi, a nikt nie postawił jeszcze stopy na stałym gruncie.

Odpowiedniki

Cień

Karty pokrewne

Śmierć

Głupiec

Słońce

Połączenia z tą kartą