Koło Fortuny

Symbole

• Wielkie kołoWielkie koło zawieszone w chmurze, obracające się samo — nie należy do nikogo i dla nikogo się nie zatrzymuje. Zrozumieć je znaczy nie zapanować nad nim, lecz rozpoznać, na którym zębie się właśnie jedzie.+

  Waite mówi, że poszedł tu za rekonstrukcją Éliphasa Léviego, i odczytuje koło jako „wieczny ruch płynnego wszechświata”. Dawne koła niosły stworzenia, które wspinały się i spadały; tu wznoszenie i upadek przejmują postacie egipskie, a samo koło niesie litery i emblematy.

• SfinksBłękitny sfinks na szczycie koła — trzyma miecz pionowo, oparty o ramię, i nie kieruje go w nikogo. Jest środkiem, którego obrót nie wyrzuca na zewnątrz: patrzy, ale nie staje do wyścigu.+

  Waite odrzuca wariant ze sfinksem „leżącym na postumencie powyżej”. Tu sfinks siedzi na samym kole, niesiony obrotem, zamiast przyglądać mu się z zewnątrz — „równowaga w nim”, jak pisze Waite.

• Zsuwający się wążWąż zsuwający się lewą obręczą — Tyfon w dawnych księgach. Każde zejście w dół nie jest upadkiem, lecz rozpuszczeniem poprzedniego łuku, żeby mógł podnieść się następny.+

  „Tyfon” to grecka nazwa, którą Plutarch w traktacie „O Izydzie i Ozyrysie” nadaje Setowi, bogu, który zabija Ozyrysa. Żółty, zsuwający się lewą stroną wąż jest tą połową obrotu, która rozkłada.

• Wznoszący się szakalogłowyAnubis wspinający się prawą obręczą — przewodnik umarłych. W gramatyce tego koła każde wzniesienie poprzedza ktoś, kto pierwszy przeszedł dolny łuk.+

  W egipskim micie o Ozyrysie to Anubis balsamuje zamordowanego boga — praca, dzięki której Ozyrys może znów żyć. Czerwony wobec żółtego węża, wspina się po stronie przeciwnej Tyfonowi: co jedna połowa rozkłada, druga przywraca.

• Cztery cheruby i ich otwarte księgiCzłowiek, orzeł, lew i byk w czterech rogach nieba — znaki stałe, a zarazem czterej ewangeliści. Koło może się obracać, ale świadek w rogach nie; to oni są skalą, na której obrót zostaje zmierzony.+

  Waite bierze je od Ezechiela, w którego wizji czterech istot żyjących pojawiają się też koła, „jak gdyby jedno koło było w drugim” (Ez 1,16). Nazywa je „tym samym zamysłem na zewnątrz”: co Imię mówi na obręczy, one mówią z narożników.

• ROTA i TetragramR-O-T-A na obręczy to po łacinie „koło”; przestawione daje TARO (tarot) i ORAT („modli się”). Cztery hebrajskie litery Imienia przeplatają się z nimi na tej samej zewnętrznej obręczy, a wewnętrzny krąg nosi cztery znaki alchemiczne. Obraca się tu nie szczęście, lecz układ liter — ten sam zestaw przestawiony raz jest już innym rozdaniem.+

  Waite podaje powód w jednym zdaniu: Imię przeplata się z literami, by pokazać, „że Opatrzność obecna jest we wszystkim”. Gdy czyta się obręcz dookoła, łacina i hebrajski następują po sobie i żadnego słowa koła nie da się przeczytać, nie przechodząc przez Imię.

• Chmury na błękitnym niebieKoło i cztery istoty spoczywają na chmurach w otwartym błękitnym niebie — nigdzie na karcie nie ma ziemi.+

  Wizja Ezechiela zaczyna się od „wielkiego obłoku” nadciągającego z północy (Ez 1,4), a dopiero potem ukazuje istoty i koła. Karta zachowuje ten porządek: najpierw obłok, a wszystko inne wsparte na nim.

Opowieść

Na tej karcie nie ma ziemi. Wszystko się unosi: koło w otwartym błękicie, chmury spiętrzone w narożnikach, a na nich cztery skrzydlate istoty, każda z otwartą księgą. Cały ruch dzieje się na obręczy — jedna postać zsuwa się w dół jedną stroną, druga wspina się drugą — podczas gdy piasta trwa w bezruchu, a ten, kto siedzi na szczycie, siedzi tak, jakby obrót do niego nie sięgał. Obie postacie na obręczy schwytano w pół drogi: nic jeszcze nie dotarło i nic nie skończyło spadać.

Odpowiedniki

Cień

Karty pokrewne

Świat

Śmierć

Dziesiątka Denarów

Połączenia z tą kartą