Dziewiątka Kielichów

Tożsamość

Symbole

• Dziewięć kielichów w łukuŁuk to noc przed pełnią kształtu — dziewięć już jest, dziesięciu jeszcze nie. Ta chwila jest „na miejscu”, a nie „skończona”.+

  Księga T układa kielichy Dziewiątki w trzy rzędy po trzy, nazywa ją „Panem Szczęścia Materialnego” i dopisuje „spełnione życzenia”. Smith stawia całą dziewiątkę na „łukowatym kontuarze” Waite’a, jednym łukiem za plecami mężczyzny.

• Niebieski jedwabDostojna powierzchnia, dzięki której ten dostatek nie wygląda tandetnie — a zarazem zasłona stołu, przez którą nie da się sprawdzić, co jest pod spodem.+

  To, co stoi na górze, Waite nazywa „obfitym orzeźwieniem winem” — zapasem całej uczty. Niebieska tkanina zwisa na całym froncie kontuaru i zamienia miejsce, skąd się nalewa, w tło sceny; on siedzi przed nim, nie za nim.

• Założone ręceZarazem satysfakcja i zamknięcie — zależnie od tego, czy w następnym ruchu zdecyduje się otworzyć.+

  Żadna z jego rąk nie trzyma kielicha: człowiek Waite’a „ucztował do syta”, a dziewięć kielichów stoi za nim, poza zasięgiem. Księga T opisuje kartę z dwóch stron naraz: „samochwalstwo, próżność, zarozumiałość” i „a jednak życzliwy i miły”.

• Puste pół ławyTo, czy obfitość zamieni się w szczęście, zależy od tego, czy ktoś siądzie na tym miejscu na ławie.+

  Z uczty Waite’a została jedna „okazała postać”, innych biesiadników nie widać. Drewniana ława stoi równolegle do kontuaru i przodem do patrzącego: ktoś, kto by przy nim usiadł, patrzyłby na nas, nie na kielichy.

• Uśmiech wprost przed siebiePatrzy wprost na nas — satysfakcja jest pokazana, ale jeszcze nikomu obok nie podana.+

  Waite dodaje do własnej karty zastrzeżenie: „Obraz ukazuje tylko stronę materialną, lecz są i inne aspekty”. Frontalna poza współbrzmi z tym: wszystko, co ma, leży na widoku przed patrzącym, nic nie jest odwrócone tyłem.

• Czerwona czapkaCzerwona czapka na głowie siedzącego — ciepła plama między niebieską tkaniną a złotem kielichów.+

  Czapka to najwyższy punkt postaci: prowadzi wzrok do twarzy, między niebieską tkaniną z tyłu a złotym łukiem u góry. To zwykłe nakrycie głowy, nie korona ani oznaka urzędu; Waite nie nadaje mu żadnej rangi, nazywa go tylko „okazałą postacią”.

Opowieść

Wszystko tu ułożono pod spojrzenie na wprost. Mężczyzna siedzi na drewnianej ławie i patrzy prosto na nas, a za nim, niemal od krawędzi do krawędzi, ciągnie się długi, przykryty kontuar niczym teatralna dekoracja, z kielichami ustawionymi wzdłuż łuku. Nic się nie rusza: żadna ręka nie sięga, żadna tkanina nie drga, nikt nie wchodzi z boku. Oko idzie do jego twarzy, wspina się na złoty łuk, zsuwa się po niebieskiej tkaninie i wraca do niego — krótki, zamknięty obieg. Przestrzeń jest płytka, kilka kroków od kontuaru do patrzącego, a uczta, o której pisze Waite, już się skończyła; zostaje spokój po pełnym stole.

Odpowiedniki

Godność żywiołów

Cień

Karty pokrewne

Koło Fortuny

Trójka Kielichów

Dziesiątka Denarów