Mag

Głupiec i Mag — nieuwarunkowane i zamierzone

Dwie karty początku siedzą na samym przodzie talii, a czytanie ich razem przypomina słuchanie pierwszych dwóch dźwięków utworu. Głupiec to iskra nieuwarunkowana — otwarta, nierozstrzygnięta, nieobciążona. Mag to ta sama iskra zebrana w ognisko — narzędzia rozłożone, zamiar nazwany, rękawy podwinięte. Razem prowadzą do namysłu nad tym, której postawy prosi obecny początek.

Kapłanka i Mag — przyjmowanie spotyka działanie

Spotykają się dwie karty wprawnej praktyki, przeciwne bieguny jednego prądu. Mag zbiera cztery narzędzia i kieruje niebo ku ziemi — nazywa, wypowiada, robi. Kapłanka siedzi między dwiema kolumnami, zwój do połowy schowany — przyjmuje, trzyma, wie bez mówienia. Para prowadzi do pytania, na który z tych trybów zbudowane jest obecne pytanie i gdzie ktoś wziął jeden za drugi.

Kochankowie i Mag — wybrana więź i wypowiedziany zamiar

Spotykają się dwie karty początku — obie o zbieraniu, obie o zobowiązaniu. Mag zbiera cztery żywioły i wskazuje w dół: ja tego chcę. Kochankowie zbierają dwie twarze i ustawiają je pod jednym niebem: my to wybieramy. Razem prowadzą do rozróżnienia między zamiarem własnym a wyborem wspólnym i do pytania, jak się między nimi poruszać, nie myląc jednego z drugim.