Wędrówka Głupca

Stoisz na skraju urwiska. Wiatr idzie z tej strony, której nikt jeszcze nie nazwał. Zamknij mapę — niech pierwszy krok wyrośnie ci pod stopą.

Skaczę bez dowodu — i to, co niesprawdzone, staje się drogą pod stopami.

↓ Przewiń, żeby iść dalej

Po raz pierwszy widzisz własne dłonie. Jedna wskazuje niebo, druga ziemię — jesteś przejściem między nimi. Daj jednej małej rzeczy przybrać kształt.

Jestem przewodem — co góra daje, dół pokazuje.

Przed tobą stoi zasłona. Nie stukaj w nią głosem — usiądź i pozwól, żeby to, czego nie da się powiedzieć, powiedziało się samo.

Strzegę zasłony i pozwalam jej się rozchylić.

Wchodzisz w łan pszenicy. Pewnych rzeczy się nie popędza — połóż dłoń na ziemi i poczuj ziarno, które budzi się we własnym czasie.

Pozwalam nasieniu dojrzewać we własnym rytmie.

Siadasz na kamiennym tronie. Ład nie jest klatką, tylko rusztowaniem, wzdłuż którego się rośnie. Wbij dziś jeden palik.

Wbijam cztery paliki; forma dostaje kości.

Wchodzisz do świątyni. Tradycja nie jest łańcuchem, tylko pochodnią — pytanie brzmi tylko, który ogień niesiesz dalej.

Podaję stary ogień w następną parę rąk.

Otwiera się przed tobą rozstaj. Nie dobro przeciw złu — ty przeciw innemu sobie. Wybierz i nieś ten szew dalej.

Wybieram jedno z dwojga i biorę na siebie szew.

Wsiadasz na rydwan. Dwa konie ciągną w przeciwne strony — splata je nie bat, tylko wola. Ruszaj.

Zaprzęgam dwie wody do swojej woli i przekraczam linię.

Zbliża się lew. Nie podejmuj walki — połóż dłoń na grzywie i oddychaj w jego oddech. Paszcza zamyka się sama.

Zamykam paszczę miękkością, oddychając razem ze zwierzęciem.

Wspinasz się w pojedynkę. Latarnia oświetla jeden krok; następny pojawia się dopiero, gdy do niego dochodzisz. Zwolnij.

Idę sam i sądzę drogę po jednym kroku światła latarni.

Nad tobą obraca się koło. Nie jesteś kołem — jesteś nieruchomą osią. Niech się kręci; trzymaj środek.

Koło obraca się samo; ja siedzę przy nieruchomej osi.

Waga czeka. Nie ma skrótu: miecz ma prawo opaść dopiero wtedy, gdy wysłuchano obu stron.

Moim mieczem jest to, że wysłuchałam do końca; moją wagą — to, co już zważyłam.

Wisisz na drzewie głową w dół. Czas staje. Nie szarp się — popatrz chwilę na świat odwrócony, a to, co kryje pozycja prosta, wychodzi na wierzch.

Wiszę głową w dół; samo wiszenie jest już przybyciem.

Osuwa się dawna wersja ciebie. Nie podpieraj jej. Daj jej upaść — tylko w tym miejscu zaczyna się życie prawdziwsze.

Przepuszczam to, co musi umrzeć; głębsze życie wychodzi naprzód.

Stoisz między dwoma kielichami — woda przechodzi tam i z powrotem. To nie kompromis: niech oba staną się w tobie czymś trzecim.

Przelewam między dwoma naczyniami, aż powstanie rzecz trzecia.

Łańcuch leży ci luźno na szyi, bez zamka. Najpierw przyjrzyj się dobrze jego kształtowi; dopiero potem decyduj, czy go zdjąć.

Zanim zacznę się szarpać, oglądam łańcuch.

Piorun uderza w wieżę, mur pęka. Nie trzymaj się kamienia — był fałszywy. Sam upadek jest tu sposobem przebudzenia.

Piorun rozłupuje fałszywą wieżę; budzę się w locie.

Po burzy światło gwiazd kładzie ci się na ramionach. Wylej resztę wody — niech dalekie gwiazdy zobaczą cię bez osłony.

Wylewam to, co zostało, i pozwalam dalekim gwiazdom zobaczyć mnie nagą.

Przechodzisz między dwiema wieżami. Światło księżyca czyni znajome obcym. Ufaj stopom, nie oczom.

Przechodzę między wieżami i nie odwracam wzroku od oka Księżyca.

Wyjeżdżasz poza mur. Południowe światło czyta cię w całości, nic nie zostaje w ukryciu. Nie chować się — to twój dar.

Wyjeżdżam zza muru nagi; niech południe odczyta mnie w całości.

Rozlega się trąba. Ktoś w tobie, kogo uznano za pogrzebanego, siada w grobie. Tym razem daj mu wstać.

Trąba brzmi. Wstaję jej naprzeciw.

Tańczysz — cztery strony świata biorą cię w krąg, krąg się domyka. To nie koniec. Zamknięcie jednych drzwi otwiera następne.

Domykam ten krąg i otwieram następny.